* * *

przez , 05.kwi.2015, w slowaiobrazy

*   *   *

Kto nie wierzy, że w umieraniu jest coś pięknego, niech spojrzy na jesienne drzewa – mają w sobie barwy ciepłe – żółcień, brąz, czerwień – barwy przedojrzałego życia, przestarzałej formy, lekko fałszywego dźwięku, a raczej dysonansu umierania, ostatniego krzyku jeszcze dosłyszalnego w powszechnym rozpaczliwym wołaniu świata. Bo w rozpaczy też jest coś pięknego. Kto nie wierzy, niech spojrzy na obumierające płatki róży. Zgniły brąz pleśni i szarość pospolitego aż do rozpaczy dnia. W tragedii jest coś pięknego. Kto nie wierzy, niech przypomni sobie losy Medei z dzieła  Eurypidesa. Wielkość miłości prowadzącej do rozpaczy, a ta do zemsty, która jest zbrodnią niesłychaną. Kto nie wierzy, że w tym wszystkim jest piękno niepospolite, nie zna życia. I choć kiedyś umrze, to nigdy nie żył naprawdę…

angelABmIMG_4076z


Odpowiedz

Szukasz czegoś?

Użyj poniższego formularza:

Nadal nie znalazłeś tego, czego szukasz? Zostaw komentarz w notce, lub skontaktuj się z nami a zajmiemy się tym.

Blogroll

Kilka bardzo polecanych stron...